Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες...

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε θα πρέπει να ήταν αυτό που  στιγματίστηκε από την πιο  έντονη, πλην σιωπηρή (εγώ τουλάχιστον  δεν άκουσα κάτι…), αυτοκριτική στο ΠΑΣΟΚ. Τριανταεπτά χρόνια μετά την ιδρυτική του διακήρυξη στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974, τριάντα
χρόνια αφότου ανέβηκε για πρώτη φορά στην εξουσία, και δύο χρόνια αφότου ο γιός του ιδρυτή κέρδισε τις εκλογές με διαφορά 10% απέναντι σε μια κάκιστη κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, το ισχυρότερο και μεγαλύτερο κόμμα της μεταπολιτευτικής περιόδου, φοβάται. Φοβάται ότι θα είναι αυτό που θα βάλει την οριστική σφραγίδα στη χρεωκοπία της χώρας. Και φοβάται περισσότερο, γιατί θα είναι το ίδιο που θα φέρει την ευθύνη για την τραγική αυτή εξέλιξη.
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία δύο (και κάτι) χρόνια το ΠΑΣΟΚ έπαιξε και με την νοημοσύνη μας και με την υπομονή μας. Και ο λόγος που λέμε ότι «έπαιξε», ήταν ότι ενώ η χώρα είχε ανάγκη από αποφάσεις και τολμηρές λύσεις για την οικονομία, η κυβέρνηση έπαιξε με πολιτικούς όρους, με τον πολιτικό λόγο και κυρίως με τις λέξεις (όπως εδώ καιο τόσα χρόνια συνηθίζει να κάνει) περιμένοντας να του «κάτσουν» τα πράγματα.
Μόνο που τώρα, απέναντι δεν είναι το εσωτερικό πολιτικό ακροατήριο (που αν δεν πειστεί θα κάτσει να κάνει μια τετραετία με τον Μητσοτάκη ή τον Καραμανλή για να… μάθει). Αντίθετα, απέναντι βρίσκεται ένα χρέος της τάξης των 370 δις. ευρώ (το μεγαλύτερο -αναλογικά με τον πληθυσμό- που έχει κράτος σε αυτόν τον πλανήτη) και οι εκπρόσωποι των δανειστών του ποσού αυτού. Που βλέπουν πλέον την Ελλάδα σαν ένα πεδίο νόμιμης τοκογλυφικής δράσης. Ή για την ακρίβεια, που έγινε νόμιμη, με νόμο που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ψήφισε.
Κι όμως ούτε αυτό, ούτε και όλα οι αυταπόδεικτες αστοχίες της κυβερνητικής δράσης που έχουν φέρει τη χώρα στο γκρεμό, εμπόδισαν τον υπουργό Οικονομικών, να πει λίγο πολύ την περασμένη Παρασκευή ότι η Τρόικα δεν έχει και κανένα σπουδαίο λόγο για την εκταμίευση της 6^ης δόσης του δανείου μας και πως η διαπραγμάτευση γι αυτόν θα είναι …πολιτικού χαρακτήρα. Και ολοκλήρωσε τις δηλώσεις του με άλλη μία ατάκα-μνημείο: «Η τρόικα γνωρίζει πολύ καλά και τις ανάγκες της χώρας και τα ταμειακά διαθέσιμα, δεν τίθεται ζήτημα, είναι όλα διευθετημένα ώστε να καλύπτονται οι δανειακές ανάγκες της χώρας με τον καλύτερο και φθηνότερο τρόπο».
Εάν δεν είχα ακούσει  ότι τη δήλωση αυτή την έκανε ‘Έλληνας αξιωματούχος, θα πίστευα ότι η  ατάκα άνηκε στον υπουργό οικονομικών  της Νορβηγίας. Κι όμως ο Βενιζέλος  βρήκε αυτόν τρόπο για να απαντήσει στο σπάσιμο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Μια ακόμη απόδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ παίζει το παιχνίδι μόνο πολιτικά και έτσι θα συνεχίσει.
Δεν χρειάζεται να έχει βγάλει κανείς την Σχολή Διπλωματίας  για να ξέρει ότι το σπάσιμο των διαπραγματεύσεων, είναι το τελευταίο βήμα πριν τον τερματισμό των διπλωματικών σχέσεων και συνήθως μια την έναρξη των εχθροπραξιών. Στον οικονομικό πόλεμο που βιώνουμε βέβαια, γνωρίζουμε, ότι δεν θα έρθει κανένας στρατός να μας την πέσει. (Κι ας αγόραζε το ΠΑΣΟΚ ότι αεροπλάνο και καράβι είχε περισσέψει στη διεθνή αγορά όπλων για την… άμυνα).
Απλά  θα σταματήσουν να μας πληρώνουν. Και  μετά (γιατί το μετά είναι το κακό) θα έρθουν να πάρουν τα χρωστούμενα, με βάση τη νομοθεσία που  έχουμε (δηλαδή η  κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ) υπογράψει με το μνημόνιο…
Το μνημόνιο προβλήθηκε από την κυβέρνηση ως η μόνη επιλογή για να μην καταρρεύσει  η χώρα πριν ενάμιση χρόνο. Η χρήση  του πασοκικού «πολιτικού λόγου» και εδώ είναι προφανής. Είπαν  την αλήθεια (ότι θα κατέρρεε η  χώρα), αλλά όχι όλη. Για την ακρίβεια άφησαν απ έξω τα περισσότερα τμήματα της αλήθειας. Ότι δηλαδή η χώρα θα κατέρρεε οικονομικά ούτως ή άλλως. Κάτι που μπορούν να κατανοήσουν και δευτεροετείς των οικονομικών σχολών αν διαβάσουν τα νούμερα. Απλά βόλευε να μην καταρρεύσει τότε. Το ΠΑΣΟΚ το βόλευε πολιτικά και τους δανειστές μας οικονομικά. Δηλαδή η κυβέρνηση κέρδιζε χρόνο ζωής και οι δανειστές μας κέρδιζαν χρόνιο να τακτοποιήσουν τα εσωτερικά και τις τράπεζες τους, ώστε όταν «σκάσει» η Ελλάδα να μην τιναχτούν κι εκείνοι. Μόνο που για τους Έλληνες αυτή η πίστωση των 15-20 μηνών θα έχει κόστος 100-150 δις, ευρώ, κι άλλα 30 που πιθανόν να ζητήσουν οι κάτοχοι των CDS. Αυτή είναι η αλήθεια.
Το ερώτημα τώρα είναι ότι αφού η κυβέρνηση  μας έβαλε στο μνημόνιο, γιατί  δεν θέλησε να πετύχει τους στόχους  που η ίδια διαμόρφωσε και θέσπισε  ώστε το σχέδιο αυτό να πετύχει. Δύο  χρόνια τώρα ακούμε μεγαλεπήβολους στόχους  που όχι δεν επιτυγχάνονται, αλλά ούτε καν δρομολογούνται.
Πάρτε για παράδειγμα την  πάταξη της φοροδιαφυγής. Δύο χρόνια βγαίνουν αντικειμενικά κριτήρια, δημοσιεύονται λίστες φοροφυγάδων, συλλαμβάνονται οι υπόχρεοι του ΦΠΑ και άλλα ευτράπελα. Τι έγινες Μπήκαν εισφορές σε όλους με βάση αυτά που ήδη γνωρίζουμε, Δηλαδή με τους φοροφυγάδες ανέλεγκτους.
Πάρτε για παράδειγμα τις  αποκρατικοποιήσεις. Χρόνια πωλούνται τα περιβόητα ασημικά. Και χρόνια το καθεστώς των συνδικαλιστών δίνει μάχες να μη χάσει τα κεκτημένα. Τώρα βέβαια η κατάρρευση, έχει οδηγήσει στο ξεθώριασμα των ασημικών που σύντομα θα πρέπει να πληρώσεις για να τα δώσεις. Το σύστημα, όμως κράτησε τα προνόμιά του για άλλα δύο χρόνια. Και βέβαια το χάιδεμα από το ΠΑΣΟΚ πάει σύννεφο. Το πρωί λέμε ότι θα πουληθεί η επιχείρηση και διαρρέουμε στοιχεία για τους συνδικαλιστές, ώστε να τους βάλουμε στη γωνιά, και το βράδυ λέμε ότι οι συνδικαλιστές είναι κόσμημα το κόμματος. Το πρωί λέμε στην Τρόικα ότι θα μειώσουμε το δημόσιο κατά 50% και το βράδυ λέμε στις ειδήσεις ότι δεν απολύεται κανείς.
Αυτή είναι η αλήθεια, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έφυγε η Τρόικα. Οι άνθρωποι απλά κουράστηκαν. Κάποιοι είπαν ότι έφυγε «προγραμματισμένα». Κι όμως αν δει κανείς την ατζέντα δεν υπήρχε τέτοιος προγραμματισμός. Άλλωστε και η ανακοίνωση της τρόικας αναφέρει επι λέξει ότι «το κλιμάκιο έχει σημειώσει πρόοδο, όμως αποχώρησε προσωρινά από την Αθήνα προκειμένου να επιτρέψει στις Αρχές να ολοκληρώσουν τις τεχνικές εργασίες, μεταξύ άλλων, που σχετίζονται με τον προϋπολογισμό του 2012 και τις δομικές μεταρρυθμίσεις που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη». Ήτοι δεν έχει γίνει τίποτα…
Μετάφραση: Απέναντι στο χάος που είδαν (το οποίο μάλιστα  διευρύνεται από το έλλειμμα και  την ύφεση) έδωσαν προθεσμία μερικών  ημερών. Για να μην συμμετάσχουν και τζάμπα στην κατάρτιση του  προϋπολογισμού. Και βέβαια οι καλλιτέχνες του πολιτικού λόγου στο ΠΑΣΟΚ, έβγαλαν πάλι τον τελάλη να λέει τα γνωστά: «Σπριντ της κυβέρνησης», «στόχοι για πρόγραμμα 10 ημερών».
Ο Μπένι, είπε ότι  θα είναι οι πιο κρίσιμες 10 ημέρες, για να πιστέψουμε ότι εννοεί αυτά που λέει και μετά είπε ότι μέσα στο δεκαήμερο αυτό θα γίνουν… όλες οι διαθρωτικές αλλαγές που εκκρεμούν τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή οι αποκρατικοποιήσεις, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις φορέων, οι αλλαγές στη φορολογική διοίκηση οι αλλαγές στην αγορά εργασίας, στην υγεία και βέβαια το ενιαίο μισθολόγιο, το οποίο εμφανίζεται πλέον σε πιο σκληρή εκδοχή. Φυσικά κανείς δεν τα πιστεύει. Οι Τροικανοί έχασαν την υπομονή τους κι έφυγαν, ενώ οι Έλληνες έχασαν το χιούμορ τους και δεν ξέσπασαν σε γέλια την Παρασκευή.
Το κακό είναι  ότι όταν οι Τροικανοί επιστρέψουν, ίσως φύγουν οριστικά. Αφήνοντας μας  μόνους με το μνημόνιο, χωρίς λεφτά  και με τον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ  να προσπαθεί να βρει το επόμενο  εφεύρημα…
Με τη διαφορά πια ότι στην επέτειο δεν τραγουδούν πια το «θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες». Τους το απαγόρευσε πρόπερσι ο συνθέτης Ηλία Ανδριόπουλος, όπως και η κόρη του Λοίζου το «καλημέρα Ήλιε», για να τους θυμίσουν πόσο πολύ έχουν απομακρυνθεί από τα προβλήματα της κοινωνίας, και πλέον όπως όλοι οι επαγγελματίες της εξουσίας, αγωνίζονται να μην την χάσουν.
Του Αλέξανδρου Μερκούριου
pontiki