μελέτη του Ηλίου, ο «άρχων» του ηλιακού μας
συστήματος είχε μία μάλλον σταθερή συμπεριφορά, με τον αριθμό των κηλίδων στην επιφάνειά του να αυξάνεται και να μειώνεται τακτικά, σημειώνοντας «κύκλους» που διαρκούν κατά μέσο όρο 11 χρόνια- όσο περισσότερες κηλίδες υπάρχουν, τόσο πιο συχνές και πιο ισχυρές είναι οι ηλιακές καταιγίδες.
Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, η ηλιακή δραστηριότητα μειώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό, και οι ηλιακοί κύκλοι σταματούν. Αυτό έχει συμβεί δύο φορές από τότε που άρχισαν να τηρούνται σχετικά αστρονομικά αρχεία, το διάστημα 1645-1715 (Maunder minimum) και το διάστημα 1790-1830 (Dalton minimum). Επρόκειτο για περιόδους κατά τις οποίες οι θερμοκρασίες στη Γη ήταν μικρότερες του μέσου όρου- αν και δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα γιατί συμβαίνει αυτό.
Η απουσία ηλιακών κηλίδων συνεπάγεται επίσης την απουσία ηλιακών εκρήξεων και εκτοξεύσεων στεφανιαίας μάζας (coronal mass ejections), οι οποίες προκαλούν προβλήματα σε τηλεπικοινωνίες, δίκτυα ηλεκτροδότησης και ηλεκτρονικές συσκευές γενικότερα, οπότε μία περίοδος «ηλιακής ηρεμίας» θα βοηθούσε στο να μελετηθούν περαιτέρω οι «μηχανισμοί» μέσω των οποίων λειτουργεί το κλίμα, ενώ θα καθιστούσε και τις τηλεπικοινωνίες πιο αξιόπιστες.
Πολλοί ηλιακοί φυσικοί θεωρούν ότι μία τέτοια περίοδος βρίσκεται κοντά. Πρόσφατα έλαβε χώρα συνάντηση φυσικών του NSO (National Solar Observatory) στο Νέο Μεξικό, υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας του δρος Φρανκ Χιλ (ο δρ. Χιλ και η ομάδα του πριν από 15 χρόνια είχαν εντοπίσει ρεύμα ηλιακού ανέμου), είναι πιθανόν να επίκειται περίοδος ηρεμίας. Το ρεύμα ηλιακού ανέμου σχηματίζεται μερικά χρόνια πριν ξεκινήσουν οι κηλίδες. Αυτή τη φορά όμως δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αν και κανονικά αναμενόταν έναρξη νέου κύκλου το 2019 (οπότε ο Χιλ και η ομάδα του θα είχαν «δει» ρεύμα το 2008-09). Την παρούσα στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα ρεύμα, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα πως, αν ο ηλιακός άνεμος είναι ένδειξη επερχόμενου κύκλου, τότε ίσως να μην έρχεται κανένας κύκλος.
Η δεύτερη μελέτη η οποία υποδεικνύει κάτι τέτοιο είναι των Μάθιου Πεν και Γουΐλιαμ Λίβινγκστον, οι οποίοι ανέλυσαν δεδομένα 13 ετών για να εξακριβώσουν την ισχύ των ηλιακών κηλίδων. Το συμπέρασμα ήταν ότι, ανεξαρτήτως του αριθμού, οι ηλιακές κηλίδες φαίνονται να αποδυναμώνονται- πιο συγκεκριμένα, εκτιμάται πως θα πρακτικά θα «εξαφανιστούν» το 2021.
Επίσης, σύμφωνα με τρίτη μελέτη (του Ρίτσαρντ Άλτροκ και της ομάδας του), το φαινόμενο κατά το οποίο σε κάθε «ηλιακό μέγιστο» η στεφάνη «αποτινάσσει» το μαγνητικό αποτύπωμα του προηγούμενου κύκλου «σπρώχνοντάς» το στους πόλους δεν υφίσταται αυτή τη φορά.
Το συνολικό συμπέρασμα που προκύπτει, οπότε, είναι ότι ίσως ο Ήλιος να εισέρχεται σε μία παρατεταμένη περίοδο «ηλιακού minimum». Πρόκειται για νέο το οποίο ενδεχομένως να είναι καλό για τις τηλεπικοινωνίες, καθώς και για το θέμα της αύξησης της θερμοκρασίας στον πλανήτη, ωστόσο είναι άγνωστο το ποιες ακριβώς θα είναι οι συνολικές επιπτώσεις του.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Economist
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου