Συντεχνιακοί αγώνες…

Μπορεί ο… σκυλοκαβγάς αυτός μεταξύ δικηγόρων και δι­καστικών να μαίνεται, αλλά το γεγονός ότι ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών επιχειρεί μέσω τάχα μου ιδεολογικού πολέμου με την τρόικα να ρίξει την μπάλα στην εξέδρα προκειμένου να διατηρήσει συντεχνιακά κεκτημέ­να, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Γιατί δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς ότι οι δικηγόροι της Αθήνας υπερασπίζο­νται τον σημερινό ρυθμό απόδοσης της
δικαιοσύνης και το απερίγραπτο χάλι της Ευελπίδων, ενώ βγάζουν πύρινους λόγους κατά της δυνατότητας να χωρίσει ένα ζευγάρι συναι­νετικά χωρίς την «ακριβή» παρουσία τους ή να βεβαιώσει κάποιος ότι επιθυμεί να υποθηκευτεί το σπίτι του στην τρά­πεζα χωρίς «παράσταση» με παράβολο δικηγόρου.
Στο κάτω - κάτω, γιατί πρέπει να είναι αυτόκλητοι υπερα­σπιστές των δικαιωμάτων μας και όχι αποτέλεσμα συνει­δητής επιλογής των πολιτών για νομική προστασία, όταν νιώθουν ότι τη χρειάζονται. Είναι σαφές πώς όλοι αυτοί οι αντιμνημονιακοί αγώνες είναι προσχήματα συντήρησης ενός φαύλου συστήματος, που ευθύνεται - εν μέρει - και για τη σημερινή κατάσταση. Και δεν μπορεί οι πιο συνει­δητοί φοροφυγάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία) να γίνονται τιμητές της κοινωνίας. Γιατί με τα καμώματά τους υπονο­μεύουν ουσιαστικά τη μάχη που γίνεται για τη διατήρηση κοινωνικών κεκτημένων και κατακτήσεων που αποκτήθη­καν με αίμα και που σίγουρα δεν γίνεται για τη συντήρηση επαχθών διευθετήσεων και στρεβλώσεων που μας δυνα­στεύουν μια ζωή…
pontiki